Masala lemon juice

8 augustus
Gisteren kriebelde het al, maar vandaag ben ik heel de dag bezig geweest met eens goed na te denken over welke reizen ik, de komende vier maanden wil maken. Het zou zonde zijn om enkel in Chennai te blijven. (zo’n saaie stad :p) Binnenlandse vliegtuigtickets zijn redelijk goedkoop (100 euro Delhi en terug) maar eigenlijk ligt heel Zuid-Azie (Nepal, Thailand, Cambodia, China, Sri Lanka, Bangladesh...) op een steenworp van Chennai. Zelfs de oostkust van Afrika is hier niet zo ver van verwijderd... Ik zal keuzes moeten maken... De enigste limiterende factoren zijn: geld en tijd, want ik mag maar 25% van mijn lessen skippen. (Als het echt moet, kan er daar wel een mouw aan gepast worden denk ik.)
Het volgende staat vanaf nu op de kalender:
Na mijn tweede reeks testen zou ik graag gedurende de eerste 2 weken van september de cultuur in het noorden van India willen opsnuiven. (Delhi, Jaisalmer, Jaipur...) De laatste week van september kan ik 4 dagen met de trein en de boot naar Sri Lanka, daarvoor moet ik geen lessen skippen. De laatste drie weken van oktober zal ik waarschijnlijk meereizen met een groepsreis van Joker naar Nepal (Kathmandu, Langtang, Chitwan...) De tweede week van november 4 dagen naar het oosten van India (Kerala en Periyar National Park) met wat Erasmusvolk en tenslotte na mijn examens (eind november) de eerste 2 weken van december Thailand (jungle en eilanden) en eventueel Cambodia...
Maar eerst dus nog een maandje hard werken aan mijn thesis :)

7 augustus
Weer een dagje gethesist en gepaperd. Gepeperd was ook de “Masala lemon juice” die Conrad en Tomack hadden besteld in de pizzahut. (jawel zoals bij ons maar de pizza hawai is hier met kip)
Masala is een mengsel van kruiden dat ze hier op alle gerechten doen. Het is licht pikant en de smaak is met niets Belgisch te vergelijken. Ik denk zelfs met niets Europees, want ik ben de enige Europeaan die graag masala eet. Masala chips, masala rijst, masala koekjes, masala omelet, masala noodles, masala masala...het gaat er allemaal smakelijk in, maar masala lemon juice? Erger dan rioolwater! Conrad en Tomack bestelden verbijsterd en vol ongeloof meteen iets anders...
Naast ons bestelde een familie, het water al in de mond krijgend, een grote bokaal vol met...jawel...

6 augustus
Kurva! (een pools vloekwoord) zo warm, ik sta precies in brand... misschien heb ik te weinig gedronken, waardoor mijn lichaam de nodige koelvloeistof mankeert?...maar ik slaap gewoon verder... wat later als ik opsta besef ik dat mijn oorspronkelijke verklaring op niets slaat en zie ik dat de ventilatoren niet meer draaien en de lichten branden ook al niet... weer een elektriciteitspanne. Die duren gelukkig gewoonlijk maar een kwartiertje. doesn’t matter...
De foto toont de meest crowded straat in Chennai, ze ligt in T-Nagar en als je erdoor wordt gewandeld kan je zelfs je eigen voeten niet zien :)

5 augustus
Vandaag ben ik voor het eerst gaan voetballen. Samen met Matteo, Urbano en de universitaire ploeg, het was leuk want we bakten er allemaal even weinig van. Vandaag vooral gethesist en ook weer geschaakt met Juanma.
De foto toont een typisch beeld van een voetpad in Chennai. De vraag is "wat was er eerst?" Men zegt hier dat de stad niet gemaakt is voor mensen maar voor apen en auto's...

Van Rock bus tot Rock Otto

4 augustus:

Ik ben verbaasd dat mijn voeten nog geen pijn doen... In het begin was het nog leuk, dit frontstage Rock Werchter sfeertje op bus, maar ik sta nu al een uur recht en de bus(G21) is nog niet eens in de helft van de weg terug naar het hostel. Bij elke halte komen er nog meer mensen de bus op en het lijkt alsof niemand eraf moet. Ik vraag me ook af hoe je dat dan moet doen...crowdsurfend is nog niet zo’n slecht idee... Er is amper plaats voor je voeten en mijn neus is ongeveer 5 cm verwijderd van een of andere oksel. De lucht begint ijl te worden en warm en smaakt naar reeds ingeademd. Vooral wanneer de bus stilstaat zodat er geen verse wind door de bus waait is het mengsel van lichaamsgeuren onuitstaanbaar, amper inhaleerbaar. Ik gooi mijn neus in het hoekje tussen mijn boven arm en onderarm zodat ik vooral mijn eigen lichaamsgeur ruik. Maar ook zo blijft de lucht erg arm aan zuurstof zodat ik, telkens wanneer er een vlaag verse lucht de bus binnendringt, probeer als eerste er zoveel mogelijk van binnen te krijgen. Mensen beginnen nukkig te worden en alle kopjes draaien de zelfde kant telkens er weer één van die verse vlagen wind voorbijraast...Na twee uur kom ik aan op de campus...doush...
Meisjes die in een hostel op de campus logeren moeten gehoorzamen aan een avondklok die om 9 uur ingaat. Kasia en Marius, het Poolse koppel, verblijven niet op de campus maar ze huren een appartementje dicht bij het strand. Een verblijf in een hostel op de campus is immers, omwille van die avondklok, geen optie voor Kasia.Vanavond is er daar een feestje gepland. We eten wat Poolse en Spaane en Italiaanse specialiteiten. Helaas geen Belgische, want vlees is hier niet (of toch zeer moeilijk) te koop, van vis weet je niet of het gezond is en een frietpot hebben ze hier niet en dus was mijn inspiratie voor een typisch Belgisch gerecht op.
Ik schaak wat met Daniel (toevallig) Ik praat met Kasia over de Poolse arbeiders die naar België komen om te kuisen of te klussen. Ze vertelt me dat dit voor haar generatie al niet meer nodig is omdat zij, indien goed opgeleid, een evenwaardige job in Polen kunnen vinden.
En ‘s avonds keren we in een getunede otto terug naar ons hostel. Ongelooflijk, 100 Watt boxen waaruit kei harde Indian-Tamil style rock knalt. De chauffeur speelt wat met zijn stuur en hij heeft zelfs een lichtinstallatie geïnstalleerd... na een half uurtje rocken komen we aan op de campus. Onze oase van rust in deze chaotische, uiterst overbevolkte en oorverdovende stad...

Ochtend rituelen

3 augustus


Nu al? stomme wekker! geweldige droom weeral aan diggelen, weer cornflakes met gedroogde bananen. Ik zal mij paraplu maar weer meenemen, komaan Ricardo, let’s go!
Weer 9 roepies voor de bus naar Chrompet en weer 100 mensen (van alle leeftijden) die de spoorweg oversteken en weer knookzichtbaarmagere mensen die zich weer al slapend met een, strak over hun hoofd getrokken, laken proberen te beschermen tegen de muggen. Het zijn ochtendtaferelen die beginnen te wennen, maar als ik er lang genoeg bij stil sta verbaast het me toch telkens weer dat België hier maar een paar duizend kilometer vandaan is.
Write down...daar gaan we weer... “The flexibility of a rectangular beam is appropriate....” Eerste les na mijn eerste test. Zullen we onze punten al krijgen? “neen deze professor is meestal nogal laat” weet Mohan mij te vertellen.
Na deze les wordt ik zoals gewoonlijk in het bureau van professor “Kumar sir” verwacht. Altijd leuk, goedlachse man en van daaruit ga ik gewoonlijk onder begeleiding van een assistent (die me telkens weer wat nieuwe woordjes Tamil bijleert) naar de windtunnels.
Kumar sir vraagt me of ik ideeën heb voor mijn thesis wat proeven te doen. Toevallig of niet heb ik gisteren gelezen over numerieke experimenten die best nog eens fysisch worden overgedaan ter verificatie...De professor luistert actief mee en zegt me dat we dit misschien kunnen publiceren...
In de namiddag lees ik nog iets over de lichtste autonoom fmav ooit gemaakt...0,39g ongeveer het gewicht van een druppel water en aangedreven door een elastiekje, indrukwekkend, puike prestatie mr Hiroto Tanaka en mr Isao Shimoyama...

Pondicherry

2 augustus

Gethesist, een paar zeer interessante papers gelezen over wat de invloed van de vorm van vleugels is op de aërodynamische performantie van een “fmav” of flapping wing micro air vehicle. (mechanische vogel) Volgens de schrijvers is dit het eerste uitgebreid onderzoek dat de invloed van de vleugelvorm nagaat. Het zijn echter numerieke experimenten en misschien is het wel interessant voor mijn thesis om de resultaten uit dit onderzoek experimenteel na te gaan.
‘s Avonds belt Anjana (foto samen met Kabil) ze vraagt of we (Conrad en ik) geen zin hebben om naar het bruiloft van Shawns broer te komen. Ze vertelt dat Marius en Kasia ook komen en dat Kasia zelfs bruidsmeisje zal zijn. Uiteraard ga ik! 25 augustus is het vrijgezellen avond en 26 augustus is het de trouw. Spannend...

1 augustus

Eindelijk uitgeslapen en wat gethesist. Ik denk aan mijn lessen die in het engels gegeven worden maar die ik niet versta, omdat het Engels dat ze hier spreken zo anders is. Volgens mij spreken meer mensen op aarde dit Engels dan het Engels dat we gewoon zijn... (400 miljoen Amerikanen, 80 miljoen Britten...1 miljard Indiers...)

31 juli





Na een week van hard labeur en van weinig slaap en bovendien bijna 3 weken in de drukke chaos van Chennai kijk ik er naar uit om eens een rustig weekendje door te brengen ergens buiten de stad. Samen met (zoals op de foto van links naar rechts) Matteo (Ita), Anne-Maria (Zwe), Konrad (Po), Pjottr (Po) en Giovannie (Ita) vertrekken we ‘s morgens vroeg al om 5 uur om de bus op te stappen naar Pondicherry. Een klein rustig dorpje op 3 uur busafstand ten zuiden van Chennai. De bus vervoert ons langs de ECR of de east coast road en toont ons een prachtig landschap, waar zee, bos en dorpjes elkaar afwisselen. Alhoewel ik enorm moe ben, na weer een te korte nacht, is het moeilijk om de slaap te vatten met zo’n mooi zicht (en een kater). De anderen hebben het er blijkbaar niet zo moeilijk mee, alleen Pjottr blijft wakker. En dan denk ik opeens “hier zit ik dan op een bus met 40 slapende Indiers en 5 slapende Europeanen. Een bus die soms uiterst links rijdt en dan weer uiterst rechts, maar nooit recht, overgelaten aan de willekeur van waar de tegenliggers zich bevinden. Wat doe ik hier in India? Ik kan het nog steeds niet geloven.”
Pondicherry is een taksvrij paradijs (lees goedkoop bier), een oude Franse kolonie en een ontmoetingsplaats voor westerlingen. Dat laatste is ook meteen het eerste dat opvalt wanneer we van de bus stappen en de toch wel drukke baan naar het strand afwandelen. Voor het eerst in 3 weken tijd zie ik blanken die niet tot onze Erasmusclan behoren. En we zullen er nog véél meer zien...wat een positieve beoordeling in reisboeken als “lonely planet” niet kan teweegbrengen.
Ik voel me toch wat moe en kregelig mijn pogingen om dat te verstoppen mislukken, maar men begrijpt het wel. Ik ben ook niet de enigste. Na ons middagmaal komen we het andere (Spaanse) deel van onze Erasmusclan tegen. Zij zijn hier gisteren gearriveerd en rijden nu rond op scooters (huurprijs drie euro of 180 roepies per dag) en zijn van plan om vannacht in een bungalow op het strand te slapen. Konrad en ik besluiten om vanavond ook een brommer te huren en mee te gaan. Giovannie, Matteo, Anne-Maria en Pjottr willen vanavond al terug naar Chennai.
We wandelen de dijk af en nemen een kijkje onder een steiger die tot diep in de zee loopt. Het is een versleten witte betonnen constructie waar hier en daar de betonijzers uitsteken. Onder de steiger krioelt het van de mensen het is een soort micro haventje waar vissers hun buit binnenbrengen en kinderen spelen tussen de vrouwen die de vissen schoonmaken.
Als ik niet zo moe was geweest was ik zeker bij mijn oorspronkelijke beslissing gebleven, maar ik besluit toch geen brommer te huren en met de groep terug naar Chennai te bussen.
Op de bus drink ik een van de flessen bier op en in een zalige roes val ik in slaap...

"Doesn't matter"

30 juli


Haaa de grote dag van mijn eerste test is aangebroken. Ik ken niet alles maar toch veel en ik hoop dat dat genoeg is... Ik win het van mijn wekker en sta op om 6u40...
Het is 10u30. Er verzamelen een honderdtal studenten aan de ingang van de hangar waar het examen plaatsvindt. De professor leidt de hele groep de trap op naar boven waar een paar 100 bureau’s en evenveel ventilatoren ons verwelkomen. Omdat al de plaatsen reeds bezet zijn is de professor genoodzaakt om de hele groep naar een andere hangar te begeleiden. De professor neemt Daniel en mij echter apart en gebaart ons om hem te volgen. Een beetje verbaasd vragen we aan enkele medeleerlingen waarom wij de groep niet mogen volgen. Mohan één van onze klasgenoten weet ons te vertellen dat de andere hangar nogal ver verwijderd is en dat de professor een beetje beschaamd is dat wij zo ver zouden moeten stappen...
We kunnen niet weigeren. De professor brengt ons naar een klaslokaal waar we de komende uren zonder begeleiding aan ons examen mogen werken. Ik had alles letterlijk kunnen overschrijven en ik weet nog steeds niet waarom ik dat niet gedaan heb. Na een paar uur zijn we klaar (de toegestane tijd is één uur) we wachten tevergeefs op iemand die onze examens komt ophalen. We besluiten dan maar om zelf naar het bureel van de professor te gaan met ons examen. Aldaar aangekomen vraagt de professor hoe het geweest is. Ik zeg hem eerlijk dat ik niet denk dat het zo goed gegaan is. De professor kijkt me vriendelijk aan en zegt al schuddend met zijn hoofd “doesn’t matter” ...
Mijn medeleerlingen leren me later dat dat synoniem staat voor goede punten... we zullen zien :)
Ik ben uitgeput, heb te weinig geslapen en wanneer ik terug ben op mijn kot val ik in slaap tot Conrad me komt wekken. “Gringo wake up, we have to go”
Samen met Kasia en Marius, twee andere poolse Erasmusser, zijn we uitgenodigd door Shawn, een klasgenoot van Conrad, voor een feestje bij hem thuis. Wanneer we wat laat aankomen zijn we een beetje verrast omdat er niemand blijkt te zijn. Enkel Shawn en zijn flatgenoten Kabil en Anjana zijn er. We drinken wat en luisteren naar Tamil-muziek, het was fijn. Rond 2uur gaan Conrad en ik terug naar ons hostel. Maar tot onze verbazing is het hostel gesloten en is niemand meer wakker. We zijn dus genoodzaakt om tot een raam op het tweede verdiep te klimmen. We zijn een beetje moe en ook een beetje aangeschoten en alles draait, maar samen geraken we tot op het tweede verdiep en zo tot in ons bed.

Koning Frederik de eerste...

30 juli








Haaa de grote dag van mijne eerst test is aangebroken. Ik ken niet alles maar toch veel , ik hoop dat dat genoeg is.... Ik win het van mijn wekker en sta op om 6u40.... morgen meer...

29 juli
Morgen examen, hele dag geleerd. Pfff

28 juli









Vandaag was ik op tijd in de les :) en voor de rest van de dag geleerd. Als bewijs een foto. 30 graden en het geluid van een ventilator boven mijn hoofd.

27 juli
Dinsdag, dat betekent dat wanneer ik het lawaai van mijn wekker onderga ik normaal gezien, als alles goed gaat, 6u45 op mijn wekker zie staan. Als dat niet zo is kan dat twee dingen betekenen: ik ben te vroeg opgestaan (...) of én meer waarschijnlijk ik kom te laat in de les en ik krijg, vooraleer ik de klas wordt uitgestuurd een felle uitbrander zoals die jonge vorige week.
7u40 Miljaar! dat haal ik nooit meer...een uur te laat...pff dan probeer ik maar eens iets anders dan de bus. Ik neem een otto naar het dichtstbijzijnde treinstation, ik heb geen tijd om te onderhandelen dus betaal waarschijnlijk veel te veel (100 roepies) en wacht daar op mijn trein, waarschijnlijk heb ik een beetje geluk,want dat duurt me maar 5 minuten, de trein vervoert me in 30 minuten naar Chrompet waar mijn MITcampus zich bevindt. Tijdens de rit hang ik, mezelf met één arm vasthoudend aan iets van metaal, uit de deur-loze-opening en geniet van de wind die mijn haren in de foute coup legt, maar gelukkig kan me dat, ook nu, niets schelen. Ik zie hordes van wel 100 mensen de sporen oversteken telkens we een treinstation verlaten. Ik kom om 8u35 aan in Chrompet railwaystation, dat op 10 minuten wandelafstand van mijn klaslokaal ligt. Ik kom dus mààr 15 minuutjes te laat, terwijl ik een uur te laat ben opgestaan. Wanneer ik, beschaamd, de klas binnenstap kijkt de leerkracht me vriendelijk aan en zegt, “come in”. Er is echter geen plaats meer, waardoor ik genoodzaakt ben om me ergens bij te proppen. Ik ben al lang blij dat de professor (peerasiriyar in Tamil) niet kwaad is. In tegendeel hij is zodanig beschaamd dat ik mij ergens moet bijproppen dat hij eerst 5 minuten de tijd neemt om iemand te vinden die voor mij een éénpersoonbureautje in het midden van het gangpad plaatst. Ik kan niet weigeren. Hier zit ik nu, alleen op een bankje en een kwartier te laat binnengekomen. Ik voel mij enorm beschaamd en weet niet goed om te gaan met deze voorkeursbehandeling... Ik besluit om noooooit meer te laat te komen :)
Gelukkig begrijpen mijn medeleerlingen waarom ik deze (begrijpelijke maar onterechte)voorkeursbehandeling krijg van de professor. Ze nemen het me niet kwalijk.Het doet me weer denken aan een verhaal dat ik nu al verschillende keren heb gehoord, telkens van mensen die elkaar niet kennen: Vorig jaar zijn enkele studenten van Anna University op uitwisseling geweest naar Australië, ze zijn daar niet zo goed behandeld en alleen al het feit dat iedereen dit verhaal hier kent, duidt op het belang men hier hecht aan gastvrijheid... Voor de rest van de dag gewoon geleerd.

26 juli


Vandaag liep ik wat gestresseerd rond. Daniel had me gisteren verteld dat we deze vrijdag onze eerste test van aëroëlasticiteit voorgeschoteld zullen krijgen en ik heb geen zin om de loempste van de klas te zijn, maar hoe kan ik nu 40 bladzijden uit
mijn hoofd leren op 4 (halve) dagen tijd? Het zal afzien worden deze week. Vandaag heb ik dan ook niets anders gedaan dan geleerd... stresssss
Ik moet toegeven dat ik het niet zeker weet, maar ik denk dat ik nog niet uitgelegd heb hoe men mij hier gaat quoteren...
Het komt hier op neer: we krijgen tijdens het semester 3 testen, elks op 25% van de punten, maar slechts de twee beste testen tellen mee. Een test zal dus deze vrijdag zijn, de volgende begin september en de laatste ergens in oktober. Wanneer die testen exact plaatsvinden plannen ze hier (Indian style) pas een week op voorhand. Tenslotte is er eind november het grote examen en dat staat op de resterende 50% van de punten maar daarover meer in een paar dagen...
Testen hier zijn wel wat anders dan examens in België. Men focust hier op memoriseren. Tijdens de les dicteert de professor wat we moeten neerschrijven en op de testen vraagt hij letterlijk wat we hebben neergepend. Als je alles wil begrijpen is het niveau vergelijkbaar met dat in Leuven, maar ik weet dat ik klasgenoten heb die geen snars begrijpen van wat ze memoriseren en die tot de toppers van de klas behoren... Gelukkig heb ik maar één vaak waarvoor ik wordt gequoteerd op deze manier (het andere vak is het laboratorium, waarvoor ik enkel wat taakjes moet maken)

Geiten op het strand

Zondag 25 juli


Het is 12u, door de luidsprekers galmt een liedje over brood dat in een lichaam moet veranderen en wijn die in bloed moet veranderen. Stilletjes aan dringt het tot me door dat de tekst gezongen wordt op de melodie van “The house of the rising sun” van The Animals, toch wel een beestige schijf. Rechts van mij zitten Urbano en Giovanni aandachtig te luisteren naar wat de priester vertelt en een paar banken voor mij zit Conrad, één van de poolse Erasmusstudenten. Opvallend zijn de twee lange rijen van eeuwig zoemende ventilatoren die boven mijn hoofd voor de nodige verfrissing zorgen.
San Thome Basilica, 200m verwijdert van Elliot’s Beach is één van de grootste kerken van Chennai en één van de twee kerken waar de zondagsmis in het Engels wordt gehouden. Mijn drie katholieke vrienden hebben deze ketter kunnen overtuigen om met hen mee te gaan. En ik beklaag het me niet want ik heb mij geen moment verveeld. De priester was onverstaanbaar maar de muziek was goed.
Suki had me verteld dat een zondagsmis ook een ideale gelegenheid om je zoon of dochter voor te stellen aan interessante geïnteresseerden. Die zonen en dochters zitten er dan ook op hun paasbest bij en na de dienst wordt er druk verhandeld...
Na de kerkdienst wandelen we langs het strand, tussen het afval en de geiten en de kraampjes waar oude vrouwen de vliegen verjagen van de tien vissen die ze vandaag hopen te verkopen. We wandelen tot bij het dichtstbijzijnde treinstation, waar we hebben afgesproken met Daniel en Ricardo, de twee Spanjaarden die, samen met mij, ook les hebben op de MIT-campus. Daniel ziet er uit als de Belgische Daniel, met krullen, maar zonder dinosaurus sticker op zijn broek.
We nemen de trein “Indian style”, dus hangend uit de wagon tot George town, waar we een St. George fort bezoeken er was helaas niet veel interessants te bezien.Een enorme muntencollectie en wat schilderijen van Franse en Engelse heersers.
Ondertussen is het al 17u, we springen (letterlijk) de bus op naar ons bed, maar passeren eerst langs een Chinees restaurant. Wanneer ons eten geserveerd wordt vliegt er plots een zwarte vogel ter grote van een duif binnen. Een van de obers vangt hem, hij heeft dat duidelijk al meer gedaan en wandelt met de vogel naar buiten om hem vrij te laten, maar wordt daarbij tegengehouden door een andere ober en na wat gepraat neemt de vogelvanger de vogel mee naar de keuken... (echt gebeurd)
We kijken twijfelachtig naar het eten dat we net hebben gekregen, maar besluiten dan toch maar om het op te eten...